O gece pencereden dışarı baktığımda İstanbul'un ışıkları her zamanki gibi bulanıktı. Otuz dört yaşındaydım, adım Kerem Demir. Yazılım mühendisi olarak çalışıyordum, büyük bir şirkette kod satırları arasında kaybolmuş bir adam. Boşanmanın üzerinden iki yıl geçmişti. Eski eşim Ayşe ile yollarımız ayrıldığında, evdeki sessizlik bir türlü dolmamıştı. Sabahları kahvemi tek başıma içiyor, akşamları bilgisayar ekranının mavi ışığında saatler geçiriyordum. Arkadaşlarım arardı ara sıra, ama çoğu evliydi, çocukları vardı. Ben ise yalnızlığın ince ama keskin kenarını her gün hissediyordum.
O gün ofiste, uzun zamandır görmediğim üniversite arkadaşım Murat aradı. Sesinde alışılmadık bir hafiflik vardı. "Kerem, bu hafta sonu boş musun?" dedi. "Bir şey düşündüm, belki ilgini çeker." Konuşmanın sonunda, yarı şaka yarı ciddi, Avcılar tarafında tanıdığı bir isimden bahsetti. Ben başta gülüp geçtim. Ama akşam evde otururken, o kelimeler zihnimde dönüp durdu. Avcılar Escort diye bir şey... İstanbul'un her semtinde vardı belki, ama isim birden gerçeklik kazanmıştı. Merak ettim. Telefonumu elime aldım, internette birkaç siteye baktım. Profiller, fotoğraflar, kısa açıklamalar. Hepsi mesafeli, kontrollü görünüyordu. Yine de bir tanesi dikkatimi çekti. Adı Elif yazıyordu. Otuzuna yakın, saçları omuzlarına dökülmüş, bakışlarında yorgun ama dürüst bir ifade vardı. Numarasını kaydettim. Bir süre baktım ekrana. Sonra mesaj attım.
Cevap gecikmedi. Kısa, net bir yazıydı. "Merhaba, müsaitim. Nerede buluşmak istersin?" Diyalogumuz yavaş ilerledi. Ben kendimi fazla anlatmadım, o da sormadı.
Avcılar'da, sahile yakın küçük bir otelde anlaştık. O gece yola çıkarken ellerim terliyordu. Arabayı çalıştırdım, TEM'e girdim. Gece yarısına doğru Avcılar'a ulaştığımda yağmur çiselemeye başlamıştı. Sokak lambaları ıslak asfaltta uzun izler bırakıyordu. Otelin önünde park ettim. İçeri girdim, resepsiyonda ismimi verdim. Oda numarası söylendi. Koridorda yürürken kalbim güm güm atıyordu. Kapıyı çaldım.
Elif açtı. Fotoğraftaki gibiydi, belki biraz daha gerçek. Siyah bir elbise giymişti, saçları dağınıktı hafifçe. "Kerem misin?" dedi, sesi alçak ve sakin. İçeri girdim. Oda sade döşenmişti, perdeler kapalı, loş bir lamba yanıyordu. Bir süre sessizlik oldu. Ben pencereden dışarı bakıyormuş gibi yaptım. "Yağmur başladı," dedim. O gülümsedi. "Avcılar'da yağmur güzel olur bazen." Konuşmaya başladık. Önce işlerimden, sonra boşanmamdan bahsettim. O dinledi. Kendi hayatından az şey anlattı, ama anlattıkları samimiydi. Ailesinden uzak yaşamış, bir süre çalışmış, sonra bu yola girmişti. Yargılamadım. O da beni yargılamadı. Saatler geçti. Konuşmak, dokunmak, susmak... Her şey sırayla geldi. Sabaha karşı uyuduğumda, yanında birinin nefes aldığını duymak uzun zamandır hissetmediğim bir huzur verdi.
Ertesi gün uyandığımda o gitmişti. Masada kısa bir not vardı: "İyi uyu. İstersen yine yaz." Yazmadım hemen. Bir hafta bekledim. Hayat normale döndü gibi görünüyordu, ama aklımda Elif'in sesi, o odanın kokusu kalmıştı. Bir akşam yine mesaj attım. Bu sefer farklı bir yer önerdi. Avcılar'ın daha sakin bir sokağında, küçük bir kafenin üst katında kiralık bir daire. Gittiğimde kapıda karşıladı. İçerisi daha sıcaktı, kitaplar vardı rafta, bir de küçük bir mutfak. Çay koydu. Oturduk. Bu sefer daha uzun konuştuk. Ben projelerimden, kod yazmanın yalnızlığından bahsettim. O da bazen müşterilerin yüzüne bakamadığını, ama bazı gecelerin daha az ağır geldiğini söyledi. "Sen farklıydın," dedi bir ara. Ben sustum. O cümle içimde bir yerde takılı kaldı.
Üçüncü buluşmamızda yağmur yoktu. Gökyüzü açıktı, sahil boyunca yürüdük. Deniz hafif dalgalıydı, uzakta gemilerin ışıkları sönük sönük yanıyordu. Elif koluma girdi. "Bazen buraya yalnız gelirim," dedi. "Düşünmek için." Ben de düşündüm. Hayatımda eksik olan şeyin sadece beden yakınlığı olmadığını fark ediyordum. Konuşmak, anlaşılmak, yargılanmamak... Avcılar Escort diye aradığım şey, aslında birinin bana gerçekten bakmasıydı belki. O gece dairede daha uzun kaldık. Sabaha kadar konuştuk. Ben boşanmanın detaylarını anlattım, Ayşe'nin gidişini, evdeki boş odaları. O da bir eski ilişkisinden bahsetti, kısa ve acı. "Bu işe başladığımda kendimi kaybetmiştim," dedi. "Ama bazen, senin gibi biriyle konuşunca, hatırlıyorum kim olduğumu."
Haftalar geçti. Düzenli hale geldi buluşmalarımız. Artık sadece oda kiralamıyorduk. Bazen sahilde yürüyor, bazen küçük bir lokantada yemek yiyorduk. Murat bir gün aradı, "Nasıl gidiyor?" diye sordu. Ben omuz silktim telefonda. "İyi," dedim. Ama içimden başka şeyler geçiyordu. Elif'e alışmıştım. Onun kahkahasına, yorgun bakışlarına, ani suskunluklarına. Bir akşam, dairede otururken bana baktı uzun uzun. "Kerem, sen bunu nereye götürmek istiyorsun?" dedi. Soru beklenmedikti. Ben de bilmiyordum cevabı. "Bilmiyorum," dedim dürüstçe. "Ama seni görmek istiyorum." O başını eğdi. "Bu iş böyle yürümez bazen. İnsanlar bağlanır." Ben sessiz kaldım. O gece ayrılırken elimi tuttu. "Yine gel," dedi. "Ama dikkat et kendine."
O dönem işlerim de yoğundu. Büyük bir projenin teslim tarihi yaklaşıyordu. Geceleri kod yazıyor, gündüzleri toplantılara giriyordum. Yine de aklım Elif'teydi. Bir Cuma akşamı, ofisten çıktığımda doğrudan Avcılar'a gittim. Haber vermeden. Dairenin zilini çaldım. Kapıyı açan o değildi. Genç bir kadın, kısa saçlı, sert bakışlı. "Elif yok," dedi. "Kimsiniz?" Ben ismimi verdim. Kadın bir an tereddüt etti, sonra içeri aldı. "Bekle," dedi. Oturma odasında oturdum. Duvarlarda birkaç fotoğraf vardı, Elif'in gülümseyen halleri. Bir süre sonra o geldi. Yüzünde şaşkınlık, belki de bir miktar korku vardı. "Ne işin var burada?" dedi. Sesinde sitem vardı. "Seni görmek istedim," dedim. O oturdu karşımda. "Bu doğru değil. Müşteri ile böyle olmaz." Ben sustum. Sonra konuştuk. Uzun uzun. O akşam Avcılar Escort kelimesi bir daha geçti ağzından. "Bu bir iş," dedi. "Sen ise... sen iş olmaktan çıktın."
Dönüm noktası o gece geldi. Elif bana her şeyi anlatmaya başladı. Nasıl başladığını, ilk günlerini, korkularını, kazandığı parayı nasıl harcadığını. Ailesinin bilmediğini, kardeşinin üniversite masraflarını karşıladığını. Ben dinledim. Yargılamadan. Sabaha karşı, elini tuttum. "Çıkmak ister misin?" dedim. O güldü acı acı. "Kolay değil. Borçlar var, alışkanlıklar var." Ben ısrar etmedim. Sadece yanındaydım. O gece birlikte uyuduk. Sabah uyandığımda o mutfaktaydı, çay demliyordu. "Kerem," dedi, sırtı bana dönük. "Seninle olmak... tuhaf. Güzel ama tuhaf."
Sonraki günler daha temkinli geçti. Ben işe odaklanmaya çalıştım, o da kendi dünyasına. Ama mesajlar kesilmedi. Bir akşam, beklenmedik bir telefon geldi. Elif'in sesi titriyordu. "Gelir misin?" dedi. "Şimdi." Avcılar'a koşar adımlarla gittim. Dairede yalnız değildi. O kısa saçlı kadın, adı Zehra'ymış, yanında oturuyordu. Zehra, Elif'in en yakın arkadaşı, aynı işi yapan biriydi. "Bir sorun var," dedi Zehra. "Elif'i tehdit eden biri çıktı. Eski bir müşteri." Hikaye karmaşıktı. Adam para istiyordu, aksi halde fotoğrafları yayacağını söylüyordu. Elif panik içindeydi. Ben o gece kaldım. Sabaha kadar konuştuk, plan yaptık. Sabahleyin birlikte polise gittik. Şikayet dilekçesi yazıldı. Adam birkaç gün sonra gözaltına alındı. O olay, aramızdaki mesafeyi bir anda kaldırdı. Elif artık bana sadece bir müşteri gibi bakmıyordu. Ben de ona.
Zirve, bir ay sonra geldi. Projem bitmişti, iznimi kullanmıştım. Elif'e teklif ettim: "Birkaç gün uzaklaşalım." Kabul etti. Bozcaada'ya gittik. Feribotta rüzgar yüzümüze vururken, o güverteye yaslanmış, denize bakıyordu. Adada küçük bir pansiyonda kaldık. Sabahları yürüdük, akşamları balık yedik. Bir gece, pansiyonun terasında otururken bana döndü. "Kerem, ben bu işi bırakmak istiyorum. Ama korkuyorum." Ben elini tuttum. "Birlikte bakarız," dedim. O gece uzun uzun konuştuk. Gelecek planları, mümkün olanlar, imkânsız görünenler. Sabaha karşı, yıldızlar altında, o bana ilk kez "Seni seviyorum gibi bir şey hissediyorum" dedi. Ben de aynı şeyi hissettiğimi söyledim. Kelimeler yetersizdi belki, ama o an yeterdi.
İstanbul'a döndüğümüzde her şey değişmişti. Elif, Zehra'nın da desteğiyle yavaş yavaş uzaklaşmaya başladı o dünyadan. Ben ona iş bulması için yardımcı oldum. Bir kafede garsonluk, sonra bir butikte satış danışmanlığı. Parası azdı, ama yüzündeki ifade değişmişti. Ben de kendi hayatımı gözden geçirdim. Boşanmanın yaralarını tamamen saramamıştım belki, ama artık yalnız değildim. Bir akşam, Avcılar sahilinde yürürken, o koluma girdi yine. "Hatırlıyor musun ilk geceyi?" dedi. Ben gülümsedim. "Yağmur yağıyordu." O başını omzuma yasladı. "O gece Avcılar Escort diye bir şey arıyordun. Şimdi ne arıyorsun?" Ben durdum. Denize baktım. "Seni," dedim. "Sadece seni."
Aylar geçti. Elif artık o işten tamamen çıkmıştı. Birlikte küçük bir eve taşındık, Bakırköy tarafında. Ben kod yazmaya devam ettim, o da bir kursa başladı, grafik tasarım. Akşamları evde yemek yapıyor, bazen eski günlerden bahsediyorduk. Bir keresinde, mutfakta otururken bana baktı. "Bazen hâlâ rüyamda o odaları görüyorum," dedi. Ben yanına oturdum. "Geçer," dedim. "Birlikte geçer." Ve gerçekten de geçiyordu. Yavaş yavaş. Bir gün Murat geldi evimize. Elif'i görünce şaşırdı, ama sonra güldü. "Demek o gece anlattığım şey..." dedi. Ben omuz silktim. "Hayat tuhaf," dedim. Murat başını salladı. "İyi ki tuhaf."
Şimdi, otuz beşime basarken, geriye bakıyorum. O yağmurlu gece, otel koridorundaki adımlar, Elif'in kapıyı açtığı an... Hepsi bir zincirin halkalarıymış. Avcılar Escort diye başlayan şey, bir yalnız adamın kendini bulma çabasına dönüşmüştü. Elif de kendi yolunu bulmuştu. Bazen sahilde yürürken, eski günleri hatırlıyoruz. O gülüyor, ben de. Artık o kelime sadece bir geçmiş. Ama o geçmiş olmasa, bugün burada olmazdık. Bir akşam, evde otururken, o bana bir şey sordu. "Pişman mısın?" Ben düşündüm. "Hayır," dedim. "Hiçbir şeyden." O başını omzuma koydu. Dışarıda İstanbul uğulduyordu, ama içerisi sıcaktı. Ve ben, uzun zamandır ilk kez, evde olduğumu hissediyordum.
O günden sonra hayatımız daha sakin aktı. Elif işini sevdi, ben de projelerimde daha dikkatli oldum. Birlikte tatillere çıktık, bazen sadece evde kaldık. Zehra ara sıra uğrardı, eski günlerden bahseder, sonra gülerdik. Murat ile de görüşmeye devam ettik. Her şey yolundaydı. Ama en önemlisi, o ilk gecenin ağırlığını omuzlarımızdan atmıştık. Artık Avcılar Escort sadece bir hatıraydı, bir başlangıç noktası. Ben Kerem Demir olarak, hem kendimle hem de sevdiğim insanla barışmıştım. Ve bu, her şeyden daha değerliydi.
Bir sabah uyandığımda, Elif mutfakta kahvaltı hazırlıyordu. Pencereden giren ışık saçlarına vuruyordu. Ben onu izledim bir süre. Sonra yanına gittim, belinden tuttum. "Günaydın," dedim. O döndü, gülümsedi. "Günaydın." O an, geçmişteki tüm yalnız gecelerin, o yağmurlu Avcılar sokaklarının, otel odalarının bir anlamı olduğunu anladım. Her şey beni buraya getirmişti. Ve burası, evdi.
